بقلم عفت شندى

وبعد ٣ سنين
– ديجااااا حبيبة بابا
– بابا حبيبت ديكااااا
– امال فين ماما
– بتعمل ااكل وبتكلم نفسها ف المبخ سى كل يوم
– انتى عملتى حاجة زعلتيها
خرجت تقى من المطبخ
– دى جننتنى .. شقية ولمضة … معرفش طالعة لمين دى
– لامى
دخلت تانى المطبخ دخل وراها وحضنها من ضهرها
– ممكن زى ما سلمت على بنوتى الصغيرة اسلم على حبيبتى الكبيرة
– يا سلام ..

ديجا بقت تنسيك الدنيا خلاص
– الدنيا واللى عليها ما ينسونيش حبيبة قلبى لحظة واحدة …
التفتت وحضنته … وغابوا سوا ف بوسة طويلة
– بقولك ما تسيبك من الاكل وتعالى عاوزك ف حوار طويل…
– انت ما بتتعبش من الحوارات دى
– يعنى اتجوزنا وخلفنا وبردو لسة وشك بيحمر… انا هخليكى كلك تحمرى دلوقتى
– يا ادهم استنى … وديجا ؟؟؟

– عملت حسابى
طلع لعبة طقم مطبخ قدمها لديجا… وقالها
– حبيبة بابا ايه رايها ف اللعبة دى
– حلوة منك على ات سنك
– نعم يا اختى … صحيح بنت تقى …
– قصر حاوز ايه …
– قصر ؟؟؟ طيب يا قردة يا صغيرة … انا عاوز ماما ف موضوع … خدى اللعبة دى العبى بيها واوعى تتشاقى
واخد تقى وداخلين على اوضتهم لقى ديجا بتنده
– استنى يا بلنس … مش قلتلى اعملك اكل ايه
– اعمليلى.. لازانيا… وبعدها مج نسكافيه
– لا… بعييييييييينك

تمت.